Een ander afscheid belicht

Mont Saint Michel, Normandië.
Mont Saint Michel, Normandië.

Een lang gekoesterde wens

Eindelijk. Het is er toch van gekomen. Al jaren had ik de wens om een keer naar Mont Saint Michel te gaan. Een klein eiland in Frankrijk, aan de rand van de Atlantische Oceaan. Het sprak tot mijn verbeelding. Vandaar het verlangen er eens naar toe te gaan. Op dit eiland bouwde een bisschop aan het begin van de 8e eeuw een kleine kapel. Omdat hij daar de aartsengel Michael had ontmoet. Dat gebeuren wilde hij zo herdenken.

Je kon er over de hoofden lopen.
Je kon er over de hoofden lopen.

Miljoenen bezoekers per jaar

Het bijzondere van dit eiland is dat het bij eb droogvalt en je het eiland lopend kunt bereiken. Omdat er nu een lange pier naar toe loopt, houd je de heen en terugreis de voeten droog. Meestal. Soms loopt ook deze pier nog onder water.

Ik was niet de enige met zo’n wens. Die dag bezochten duizenden mensen dit piepkleine eiland. De hele dag schuifelde je achter elkaar aan, op weg naar de kapel die uitgegroeid is tot een reusachtige abdij. Dit is het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de reis. Het leek wel een soort van pelgrimsreis. Alleen is de bestemming van het bezoek niet voor iedereen gelijk.

Eenzaam maar niet alleen tussen duizenden toeristen.
Eenzaam maar niet alleen tussen duizenden toeristen.

Wat kom je er halen?

De meeste bezoekers komen omdat het een mooie en bijzonder plek is. Om de ligging, de oude gebouwen, de geschiedenis of omdat het een leuke vakantieatractie is. Maar onder die bezoekers zijn ook Godzoekers. Lange tijd waren er geen monniken meer. Maar eind vorige eeuw zijn er weer een aantal geestelijken op het eiland komen wonen en wordt de abdij ook weer gebruikt voor godsdienstige zaken. Het heeft eigenlijk nooit zijn devote karakter verloren. Ja, misschien in de periode dat het als een gevangenis werd gebruikt.

 

De eenvoud van de inrichting kleedt de abdij aan. Hoge muren, gewelven, ramen en steunpilaren. Dat is het meest opvallende. En ook de verschillende bouwstijlen. Door de eeuwen heen hebben mensen ruimtes aan de abdij toegevoegd. In de stijl die dan gangbaar was. Bij mij roept dit devotie op. Bij de meeste bezoekers niet. Normaal is het stil in kerken. Maar het was hier een drukte van belang.

 

Toch lukte het een bezoeker om deze drukte aan zich voorbij te laten gaan. Het lukte hem om daar, alleen, met duizenden mensen om zich heen, een gesprek met God te hebben. Dit raakte me. Hoe commercieel het er ook aan toe gaat op het eiland, het heeft zijn bestemming behouden. Een plek om bij God te zijn.

Wachten om door de uitgang de abdij te kunnen verlaten.
Wachten om door de uitgang de abdij te kunnen verlaten.

Vervulling is het afscheid van de wens

Met dat beeld van deze biddende man werd eigenlijk ook mijn wens vervuld. Ergens te zijn waar hemel en aarde elkaar raken. Op zo’n moment wordt je mindset anders. Tussen al die duizenden mensen, ontmoet je een mens, een broer. Een mens die weer opgaat in de stroom. Maar waar ik wel een foto van heb gemaakt.

Ik heb er nog veel meer foto’s gemaakt. Het is een hele reportage geworden. En die is me dierbaar. Ik heb met dit bezoek afscheid genomen van de wens. Het is een ervaren geworden. Ik heb het beleefd.

De herinnering blijft

Die beleving kan ik nu met beelden delen. Anderen laten genieten van deze prachtige omgeving en iets van de sfeer laten proeven. Het roept verhalen op. Andere ervaringen. En dat werkt verbindend. Daarom vind ik foto’s zo mooi. Het is een middel om met andere mensen en andere omgevingen in verbinding te komen. Beelden zijn de kracht van herinneringen. Natuurlijk kun je deze beelden ook ‘in je hoofd opslaan’. Het nadeel daarvan is dat de meeste van deze beelden aan verval onderhevig zijn. Ze vervagen en verdwijnen op den duur. Dat geeft de foto zijn meerwaarde, zijn kracht.

Uitzicht vanaf Mont Saint Michel op het vaste land van Normandië.
Uitzicht vanaf Mont Saint Michel op het vaste land van Normandië.

De waarde van foto's

De vervulling van een wens is ook een vorm van afscheid nemen. Je leeft er niet meer naar toe maar kijkt er op terug. En bij dat terugkijken hebben foto’s die daarvan zijn gemaakt, veel waarde. Zo blijft de herinnering levend. Geschiedenis is van betekenis als het herinnerd wordt.  Anders gaat het op in het grote vergeten.

 

Van welke afscheidsmomenten zou jij een blijvende herinnering willen hebben? Welk verhaal van een afscheid zou jij willen delen. Dat kun je doen door dit hieronder op te schrijven.

 

 

Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.