uitvaart-fotograaf-interview-gerda-wesselius-NRC

Uitvaartfotograaf Gerda Wesselius

 

Lees hier het interview met Gerda Wesselius afscheidsfotografie in het NRC 

In dit interview ontdek je dat uitvaartfotografie niet draait om het verdriet op foto vast te leggen, maar juist de troost. De hand op de schouder en de mooie momenten tijdens de uitvaart.
Dat is wat een uitvaartfotograaf voor jullie doet.

Lees hier het originele artikel: https://huisaanhuisleeuwarden.nl/artikel/1102109/door-uitvaartfoto-s-voelen-mensen-zich-meer-verbonden.html

 

STIENS – Gerda Wesselius uit Stiens vereeuwigt de laatste herinnering die nabestaanden aan een dierbare hebben: de uitvaart. ,,Door het afscheid vast te leggen met foto’s en video’s, bewaar je die herinnering en kun je die delen met anderen.”

Toen haar moeder niet meer mobiel was, en uitvaarten van familie en vrienden niet kon bijwonen, vertelde Gerda haar steeds hoe het afscheid was. Zo beeldend mogelijk. Op die manier was haar moeder er toch een beetje bij geweest, maakte ze deel uit van de gebeurtenis. De beeldende verslagen in gesproken woorden, leidden uiteindelijk tot beeldende verslagen met foto’s. ,,Ik besloot in 2016 om er een professie van te maken en begon mijn bedrijf Afscheid Belicht.”

Meedenken met nabestaanden

Wanneer nabestaanden aangeven graag foto’s van het afscheid te willen hebben, gaat Gerda van tevoren naar de mensen toe om kennis te maken en om te horen wat voor hen belangrijk is.

,,Het zijn meestal geen ervaringsdeskundigen, dus het is zaak om met ze mee te denken, om te vertellen wat er mogelijk is. Ik bied bijvoorbeeld altijd aan om ook foto’s te maken van de overledene wanneer hij opgebaard is. Dat vinden mensen vaak vreemd, maar het is al regelmatig voorgekomen dat zo’n foto uiteindelijk een plek in het fotoalbum krijgt.”

Ook met de uitvaartbegeleider heeft een uitvaartfotograaf contact. ,,Die is leidend op zo’n dag, hij of zij heeft het draaiboek. Je werkt samen en zorgt voor een goede afstemming. Je hebt immers maar één kans om alles goed te doen tijdens een afscheid.”

Onopvallend werken

Tijdens het afscheid zelf zijn er verschillende dingen Gerda om denkt. ,,De kleding is donkerblauw of zwart, dat valt het minste op. Je moet niet in de weg lopen, en rustig bewegen. Niet sluipen. Op het moment dat je dat doet, trek je juist de aandacht naar je toe. Ik heb stille schoenen, en een camera met een elektronische sluiter die niet klikt als je afdrukt.”

Wat Gerda in ieder geval een must vindt, zijn overzichtsbeelden. Om te laten zien hoe alles eruit zag. Sprekers fotografeert ze ook, evenals de toehoorders. En als nabestaanden zelf de kist dragen, dan legt ze dat ook vast.

Gezichten in beeld

,,Je wilt de gezichten goed in beeld krijgen. Die vertellen een verhaal, tonen de emotie. Je moet daarom niet verlegen zijn. Soms moet je dichtbij komen om de foto’s te maken waarvan je weet dat nabestaanden daar later veel aan hebben.”

Wanneer de uitvaart voorbij is en de foto’s na enkele weken klaar zijn, stelt Gerda altijd voor om ze persoonlijk langs te brengen bij de nabestaanden. ,,De allereerste keer dat je de foto’s ziet, is vaak confronterend. Door langs te gaan, kun je er samen over praten. Het maakt de drempel om de foto’s te bekijken vaak minder hoog.”

Bijzondere momenten

Gerda heeft in de jaren dat ze werkt als uitvaartfotogaaf al verschillende beelden vastgelegd die ze niet zal vergeten. ,,Een vrouw van negentig die voor de vierde keer een kind heeft verloren. Zij nam tijdens de uitvaart het woord, zwaaide naar de kist, gaf kushandjes. Ik fotografeerde dat, en dacht ondertussen: kan dit wel? Het verdriet kwam van zó diep. Maar die beelden werden juist heel erg gewaardeerd.”

Een van de mooiste beelden die ze heeft gemaakt, was tijdens een uitvaart van een man. Zijn dochter van zeven had ontzettend veel verdriet. ,,Haar neefje van drie keek haar aan, ging naar haar toe en legde heel even zijn hand op haar hoofd. Daarmee haalde hij haar uit haar verdriet, ze glimlachte zelfs. Het was zo’n kort moment, en ik moest heel snel zijn waardoor de foto niet écht scherp is geworden. Maar het is wel een van mijn favoriete foto’s.”

Mededogen tonen

Hoe aangrijpend uitvaarten ook kunnen zijn, Gerda heeft geleerd om er rustig onder te blijven. ,,Medelijden is meegaan in iemands verdriet. Mededogen is er voor een ander zijn. Uitvaartfotografie doe je voor een ander, dat is de mindset die je moet hebben. Maar het komt wel voor dat ik emoties toelaat wanneer ik foto’s bewerk. Dan wil ik soms zelfs even bellen met de nabestaanden om te laten weten dat ik naast ze sta.”

Hoewel Gerda merkt dat steeds meer mensen de meerwaarde zien van uitvaartfotografie, is het nog niet zo bekend als ze zou willen. Het is deels een gevalletje ‘onbekend maakt onbemind’. ,,Mensen zeggen wel eens: verdriet leg je toch niet vast? Of: de dood willen we niet vastleggen. Net alsof de dood iets heel afzichtelijks is. Dat is het niet.

Samen doorleven

Het gaat om een waardevol persoon, en de állerlaatste herinneringen die je aan die persoon zult hebben. Door het afscheid vast te leggen met foto’s en video’s, bewaar je de herinnering. Een herinnering die je kunt delen met mensen. Je kunt het laten zien, het verhaal vertellen, je verdriet delen.”

Volgens haar is het vooral na verloop van jaren dat foto’s van een uitvaart meer waarde krijgen voor nabestaanden. ,,Na een uitvaart herinneren mensen zich vooral het verdriet, niet de beelden. Door foto’s kunnen mensen de uitvaart bekijken. Zien wie er waren. De bijzondere momenten bekijken: die ene aanraking, die ene blik. Daarnaast geven de foto’s een gevoel van verbondenheid. Ze laten zien dat je deel uitmaakte van dat gezelschap, dat je dit samen hebt doorleefd. En verbondenheid, daar gaat het uiteindelijk toch om in het leven.”

Tekst: Martine van der Linden

Meer dan een fotograaf | Mensenlinq

In de uitvaartbijlage van november 2020 in Mensenlinq was dit artikel over ons werk als uitvaartfotografen te lezen.

Het fotograferen van een uitvaart is het Noorden lijkt nog een beetje taboe te zijn. Terwijl afscheidsfoto’s  juist een heel belangrijk middel bij de verwerking en het rouwproces zijn.
Iedere fotograaf doet dit op zijn eigen manier. Maar altijd met veel respect en dankbaarheid. Om uitvaartfotografie ook het Noorden van het land op de kaart te zetten
zijn we als uitvaartfotografen Noord een collectieve samenwerking gestart.

uitvaartbijlage-lc-interview-en-foto's-uitvaartfotografen-noord

Lees ons artikel in de Mensenlinq uitvaartbijlage

Interview in  ‘Ik mis je’  EO. Afscheidsfotograaf maakt dood zichtbaar.

Fotograferen deed Gerda Wesselius (65) altijd al graag, maar sinds een aantal jaar is ze professioneel afscheidsfotograaf. ‘Ik kan geen argument bedenken waarom een trouwdag wél en een uitvaart niet vastgelegd mag worden.’ Toch snapt Gerda waar die gedachte vandaan komt dat het niet zou mogen. ‘Over de dood spreek je niet, en je laat hem zeker niet zien. Dat is not done.’

Gerda spreekt uit eigen ervaring. Ze denkt terug aan die ene avond dat ze als 17-jarige vrouw bij het bed van haar vader zat, in het Bonifatius-hospitaal in Leeuwarden.

‘Ze zeiden dat ik beter naar huis kon gaan’

‘Ik wist dat hij ziek was. Al járen. Maar dat hij er dood aan zou gaan, dat was me nooit verteld. Ik kwam nooit in het ziekenhuis, ik weet niet waarom ik die avond ging. Ik begreep wel dat het erg was. Mijn moeder huilde, mijn oom was er ook bij. Ze zeiden dat ik beter naar huis kon gaan. Toen ik net thuis was, belde mijn moeder om te zeggen dat hij was overleden.’

Troosten

Wat er daarna gebeurde, weet ze niet goed meer. ‘Ik ben de dag erop gewoon naar mijn werk gegaan.’ Ze werkte toen nog op kantoor. Van de dag waarop haar vader werd begraven weet ze ook niet veel meer. ‘Het was afgeladen vol. Mijn moeder huilde. Mijn jongste zusje, ze was pas zeven, wilde haar troosten. Ik kon dat niet.’ Gerda: ‘Onze omgeving had vast medelijden met ons, maar hulp of steun kwam er niet. Niet uit onwil, maar uit onmacht. Niemand kon zich verhouden tot onze rouw.’  Zij zelf ook niet.

Afscheidsfotograaf

‘Er bleef zo’n verdrietig gevoel vanbinnen. Een eenzaamheid die je niet kunt delen.’ Met haar vier zussen – ze is deel van een tweeling – was de band altijd goed, zegt ze. ‘Maar over vaders overlijden spraken we niet veel.’ Sinds kort wel, en daar zou haar nieuwe beroep van afscheidsfotograaf best iets mee te maken kunnen hebben. ‘Zijn dood blijkt in ieders leven een rode draad. Zodra je dat beseft, en uitspreekt, is het vervelende gevoel weg.’

‘Alle plaatjes samen roepen een verhaal op dat je achteraf kunt delen met anderen.’

Gerda is dankbaar voor haar beroep, al staan de tranen in haar ogen als ze aan bepaalde opdrachten terug denkt. De begrafenis van een moeder die drie volwassen kinderen achterlaat, raakt haar. ‘Een van de kinderen, de oudste dochter, had haar moeder vijftien jaar niet gezien. Vlak voor het overlijden zijn ze herenigd, precies als in het bijbelverhaal van de verloren zoon.’

Op verzoek van die dochter heeft ze de begrafenis vastgelegd. ‘Alle plaatjes samen roepen een verhaal op dat je achteraf kunt delen met anderen.’ Zo maakt ze voor anderen zichtbaar wat zij zelf een half leven gemist heeft.

Lees in dit interview met het NRC meer over hoe en waarom Gerda fotograaf is geworden.

Lees hier het interview met Gerda Wesslius met Libelle.NL over haar werk als afscheidsfotograaf

Afscheidsfotograaf: “Ik leg vast wat mensen niet willen meemaken, maar ook niet willen missen”

Afscheidsfotografie na het overlijden van een dierbare wordt steeds gangbaarder, merkt rouwexpert en therapeut Maria Derksen. Wat is de toegevoegde waarde van foto’s van een intens droevige periode?

“De dood lijkt steeds meer uit de taboesfeer te komen”, vertelt Derksen. “Ook is er steeds meer kennis over wat rouw inhoudt en wat het risico is wanneer we rouw in ons leven negeren. Het onder ogen zien van het verlies is een belangrijke stap in het leren omgaan met dat verlies.” Met fotografie is dat heel letterlijk. “Foto’s kunnen helpen om actief te rouwen waarbij ‘het je realiseren van het afscheid’ de eerste rouwtaak wordt genoemd.”

Meer dan foto’s

Gerda Wesselius, gespecialiseerd in afscheidsfotografe, beaamt dat. “Het zijn niet zomaar een paar foto’s. Tijdens het afscheid wordt er troost opgeroepen en troost is het zacht aanraken van het verdriet. Dan besef je hoe waardevol een mens is. Dat laat je door middel van de foto’s zien.” Ook merkt ze dat er steeds meer aanvragen zijn. “Mensen worden zich steeds bewuster van de betekenis van een goed afscheid na het overlijden van iemand. De waarde van het afscheid en de herinnering daaraan worden daarom steeds belangrijker.”

Lees het volledige artikel op Libelle.nl

Interview over afscheidsfotografie in de Leeuwarder Courant

In dit interview met de Leeuwarden Courant vertelt Gerda Wesselius over haar werk als afscheidsfotograaf. Hoe dankbaar dit werk is
en hoe belangrijk de uitvaartfoto’s zijn voor het rouwproces.