Rouwfoto met een gouden randje

Fotoalbum van de uitvaart

‘Ik wil graag alle foto’s van de uitvaart in een album’. 

Daar moest ik even over nadenken.  Het waren er veel, zo ongeveer 250 foto’s. Die pasten eigenlijk niet in de albums die ik normaal maak. Maar ja, zij had geen computer. Ik snapte wel dat ze graag alle foto’s in een album wilde. Elke foto heeft voor haar een verhaal. Nee, meerdere verhalen.

Er lagen al verschillende fotoalbums op tafel. En ze wist zeker dat zij de komende tijd elke dag in het album van het afscheid van haar man zou zien. Misschien wel de komende jaren.

Het was ook al bijzonder hoe het zo gekomen was dat ik foto’s van de begrafenis van haar man kon maken. Een paar jaar geleden had ik een presentatie gegeven over rouwfotografie bij de begrafenisvereniging waar zij lid van is. Zij had toen mijn naamkaartje meegenomen en in de enveloppe gestopt met meerdere documenten die nodig zouden zijn wanneer haar man zou overlijden.

Ze had na zijn overlijden er niet direct aan gedacht om een rouwfotograaf erbij te halen. Maar toen ze de bedoelde enveloppe opendeed, viel daar mijn naamkaartje uit. ‘Haar wil ik erbij hebben om foto’s van de uitvaart te maken’ had ze tegen de uitvaartleider gezegd, die me die zelfde dag nog opbelde.

Het is voor nabestaanden vaak lastig om te bedenken wat ze graag op de foto willen hebben. We hebben het er vooraf samen over gesproken. Het gaf me wel een beeld van wat voor haar belangrijk was.

Dan is het eigenlijk ook wel logisch dat zij alle foto’s wil kunnen blijven zien. Het was een fijn moment, die avond dat we samen alle foto’s op mijn laptop bekeken. Er werden veel verhalen verteld.

Overal zag ze mensen die zij kende. Bij een uitvaart is het dan ook heel bijzonder dat iedereen waar je wat mee hebt gedeeld, aanwezig is. Die betrokkenheid is zichtbaar in de foto’s. Als je er dan later weer naar kijkt, kun je als het ware weer verbinding maken met deze personen.

Het heeft me wat tijd en moeite gekost, maar het is gelukt om een albumleverancier te vinden die èn albums levert met niet al te dikke paginabladen èn waarvan de kwaliteit van het papier en de kleuren hoog is.

Ik was er dan ook wel een beetje trots op toen ik haar dit fotoalbum bracht. Weer bekeken we de foto’s van de uitvaart samen. ‘Wat mooi is dat’, zei ze, ‘nu ik ze  voor de tweede keer zie, vallen mij weer andere dingen op.’ En dus kwamen er ook weer nieuwe verhalen.

Alle foto’s zijn haar dierbaar. Toch springt er eentje uit. Want deze foto zegt alles wat haar dierbaar is. De kerk waar zij ouderling is geweest en waar een stukje geschiedenis van haar ligt, de kist met het lichaam van haar man waarvan ze afscheid moet nemen, haar dochter met haar man en de kleinkinderen die haar dierbaar zijn en de predikant waar zij ook een goede band mee heeft. In één oogopslag is zichtbaar, in één beeld gevangen dàt, wat er voor haar toe doet. Een betekenis met diepgang.

Hier moet je het beeld het verhaal laten doen.